W latach kolejnych pracował w Technicznym Urzędzie Dróg Wodnych, Generalnej Dyrekcji Regulacji Rzek Żeglownych (1921–1923) i Dyrekcji Dróg Wodnych (1924–1933). W latach 1925–1933 był dyrektorem Warszawskiej Dyrekcji Dróg Wodnych. Od maja 1933 do wybuchu II wojny światowej zajmował stanowisko naczelnika Wydziału Dróg Wodnych w Urzędzie Wojewódzkim Warszawskim.
Równolegle z pracą zawodową, od 1921 prowadził działalność naukową i dydaktyczną w Politechnice Warszawskiej, początkowo jako adiunkt i wykładowca w II Katedrze Budownictwa Wodnego. W latach 1934–1936 prowadził także wykłady z zakresu dróg wodnych dla wyższych oficerów Sztabu Głównego.
W latach 20. opracował kompleksowy projekt regulacji Wisły z uwzględnieniem regulacji łożysk poszczególnych jej odcinków i dopływów. Przedstawił projekty budowy portów w Krakowie, Płocku i Poznaniu. Kierował budową Portu Handlowego na Pradze w Warszawie. Prowadził prace projektowo-budowlane w węźle dróg wodnych Żerań-Zegrze oraz wstępne prace projektowe budowy zbiorników wodnych w Czorsztynie, Goczałkowicach i Mianowie na Bystrzycy.