W skrzyżowaniu wzrokowym włókna ulegają wymieszaniu: włókna biegnące z przyśrodkowej (nosowej) części siatkówki przechodzą do przeciwległego pasma wzrokowego, natomiast włókna z bocznej (skroniowej) strony nie ulegają skrzyżowaniu i biegną w stronę pasma wzrokowego po tej samej stronie. W rezultacie jeśli droga wzrokowa ulegnie uszkodzeniu za skrzyżowaniem, następuje obuoczny połowiczy ubytek pola widzenia strony przeciwległej. Pasma wzrokowe (łac. tractus opticus) wiodą neuryty do ciała kolankowatego bocznego (LGN- ang. lateral geniculate nucleus) (zawzgórze). Ostatnim, czwartym neuronem drogi wzrokowej są komórki głównego jądra ciała kolankowatego bocznego (LGN). Ich aksony tworzą promienistość wzrokową, która przechodzi przez zasoczewkową i podsoczewkową część torebki wewnętrznej i zatacza łuk dookoła komory bocznej (pętla Meyera), kończąc się w pierwszorzędowej korze wzrokowej leżącej dookoła bruzdy ostrogowej płata potylicznego. LGN wysyła włókna do pierwszorzędowej kory wzrokowej-V1, a także do pozostałych części kory wzrokowej- drugorzędowej V2 i V3. V1 analizując kontury obrazu, pozwala zrozumieć jego organizację przestrzenną. V1 decyduje również gdzie skierować uwagę lub spojrzenie. V2 nie tylko odbiera impulsy z LGN, ale także je przekazuje impulsy (bezpośrednio i przez poduszkę wzgórza) do V1.