Łączniki mechaniczne dobierane są stosownie do kategorii podłoża (oznaczanych od A do E, obejmujących m.in. beton, cegłę pełną, pustaki czy beton komórkowy). Głębokość zakotwienia łącznika w konstrukcyjnej warstwie ściany powinna wynosić minimum 25 mm (w zależności od zaleceń producenta przedział ten mieści się zazwyczaj w granicach 50–60 mm). Technologia wyklucza montaż kołków w warstwach wykończeniowych lub wyrównawczych.
Obecność łączników wyposażonych w metalowe trzpienie przebijające warstwę termoizolacji wywołuje zjawisko powstawania punktowych (przestrzennych) mostków cieplnych, które generują miejscowe straty energii. Tradycyjny montaż powierzchniowy sprzyja również powstawaniu tzw. „efektu biedronki”, czyli pojawiania się widocznych, jasnych punktów na elewacji w miejscach zamocowań. Zjawisko to jest ograniczane poprzez wykorzystanie montażu zagłębionego, polegającego na maskowaniu łączników zaślepkami styropianowymi. Rozwiązanie takie zmniejsza punktowy współczynnik przenikania ciepła (χp) wywołany łącznikiem z wartości 0,0022 W/K do 0,0008 W/K.