Lata 1918–1934 W początku XX wieku ruch teatralny w Królestwie Polskim osłabł. W Radomiu ożywienie życia teatralnego nastąpiło po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. W 1922 otwarto Teatr Rozmaitości, gdzie występowały gościnnie zespoły m.in. Karola Adwentowicza, teatru „Reduta” Juliusza Osterwy i Mieczysława Limanowskiego, Teatru Narodowego czy warszawskiego Teatru Wielkiego. Wielką popularnością cieszyły się teatry rewiowe oraz występy solowe znanych artystów, takich jak Eugeniusz Bodo, Stefan Jaracz i Ludwik SempolińskiRed. M. Olifirowicz, Encyklopedia Radomia, Radom 2009, s. 268.. W dwudziestoleciu międzywojennym podjęto kolejne próby utworzenia w Radomiu stałej sceny zawodowej. W 1931 roku Bronisław Skąpski utworzył Teatr Województwa Kieleckiego – pierwszą stałą scenę teatralną w Radomiu i województwie kieleckim. Teatr działał krótko, jednak już w 1933 roku otwarto w Radomiu kolejną scenę wojewódzką – Teatr im. Stefana Żeromskiego, który istniał do 1934 roku. W 1945 roku teatr wznowił działalność w Kielcach, a w Radomiu otworzył swoją filię.