dzielony często na min północny (minbei, w tym dialekt Fuzhou) oraz min południowy (minnan, łącznie z tajwańskim) język hakka (w standardowym mandaryńskim: kejia) (40 mln) – północne Kuangsi i Guangdong, także na Tajwanie język xiang (hunański) (40 mln) – prowincja Hunan język gan (jiangxi) (20 mln) – prowincja Jiangxi i kilka pomniejszych.
Dodatkowo poszczególne języki dzielą się na wiele dialektów, często wzajemnie niezrozumiałych. Niektóre z tych dialektów mają status wyższy od innych i są uznawane za standard. Zwykle są to dialekty dominującego ośrodka administracyjnego, np. w kantońskim taki status ma dialekt Kantonu (używany także w Hongkongu i Makau), wśród dialektów minnan jest kilka standardów (co wiąże się z podziałami administracyjnymi) – w Fujian i na Tajwanie to dialekt miasta Xiamen, we wschodnim Guangdongu dialekt Shantou i Chaozhou (tzw. dialekt teochew). Własne standardy ma też dialekt hajnański.
thumb|center|700px|Różnicowanie się języków chińskich od czasów dynastii Zhou po czasy współczesne.