Mandżurów, Hui czy She.
Z lingwistycznego punktu widzenia współczesne języki chińskie należy podzielić na dwie wielkie grupy: grupę północną, której języki są ze sobą blisko spokrewnione i w ograniczonym zakresie wzajemnie zrozumiałe. Języki tej grupy mają 3 (dialekt północno-wschodni) lub 4 tony (chiński standardowy, wywodzący się z dialektu pekińskiego). Struktura tonów różni się nieco między językami. grupę południową, której języki są od siebie (i od chińskiego północnego) bardzo odległe i wzajemnie niezrozumiałe. Języki te mają bogatszą strukturę tonów; najwięcej ma minnan (południowy min), który ma 7-8 tonów, w zależności od dialektu. Języki południowe z językoznawczego punktu widzenia uchodzą za bardziej archaiczne.
Grupa północna W skład grupy północnej (zwanej językami mandaryńskimi) wchodzą: dialekt północno-wschodni – w prowincjach północno-wschodnich Chin: Liaoning, Jilin, Heilongjiang; dialekt północny: w prowincjach Henan, Szantung, Shanxi; dialekt północno-zachodni – w prowincjach Gansu, południowym Shaanxi i w regionie autonomicznym Sinciang; dialekt pekiński (także w prow. Hebei);