Trzy czynniki mogą mieć wpływ na wartość współczynnika stałości: 1) liczebność gatunku w biocenozie (im wyższa liczebność tym wyż-sza zazwyczaj stałość), 2) wymagania względem warunków siedliskowych (gatunki o szerszej walencji zazwyczaj będą uzyskiwały wyższy wskaźnik stałości), 3) charakter rozmieszczenia (skupiskowy, losowy itd.).
Typ stałości można analizować na podstawie oceny frekwencji, według skali Tichlera (Tichler 1949, za Trojanem 1980): gatunki przypadkowe (frekwencja 0-25%), gatunki akcesoryczne (26-50%), gatunki stałe (51-75%), gatunki absolutnie stałe (pow. 75%).
W badaniach fauny glebowej, a także w Zakładzie Zoologii UP (dawnej AR) w Lublinie stosowany jest inny podział (Kasprzak i Niedbała 1981): C1 – akcydenty (<15,00%), C2 – gatunki akcesoryczne (15,00-30,00%), C3 – subkonstanty (30,01-50,00%), C4 – konstanty (50,01-75,00%), C5 – eukonstanty (>75,00%).
Bibliografia Czachorowski S., 2004. Opisywanie biocenozy – zoocenologia, skrypt elektroniczny dla magistrantów. Maszynopis dostępny w formacie PDF
Kategoria:Synekologia Kategoria:Hydrobiologia Kategoria:Fitosocjologia