4 czerwca 1989 wojska chińskie dokonały masakry studentów manifestujących na placu Tian’anmen. W sierpniu tego samego roku wyjechała do Paryża na stypendium, które otrzymała od rządu francuskiego. Osiedliła się tam i nauczyła nowego języka.
W roku 1990 wydała zbiór esejów i nowel Que le printemps revienne (éd. des Enfants de Sichuan). W latach 1990–1992 uczęszczała do szkoły w Paryżu. Uzyskała francuską maturę (BAC), specjalizując się w kulturze literackiej i filozofii; do 1994 studiowała filozofię na paryskim Uniwersytecie Katolickim.
W latach 1994–1996 była muzą i asystentką malarza Balthusa w Szwajcarii. W tym czasie żona artysty, Setsuko, zapoznawała ją z cywilizacją Japonii.
W 1997 wydała swój debiut literacki we Francji – Bramę Niebiańskiego Spokoju – i w tym samym roku otrzymała stypendium Akademii Goncourtów dla debiutantów. Otrzymała również stypendium Centre National des Livres.
Swoją pierwszą wystawę malarską Shan Sa zaprezentowała w Paryżu w galerii sztuki nowoczesnej Enrico Navarra.