Maria Ludwika, Maria Luiza, fr. Marie-Louise Léopoldine Françoise Thérèse Joséphine Lucie, Impératrice des Français (ur. 12 grudnia 1791 w Wiedniu, zm. 17 grudnia 1847 w Parmie) – druga żona Napoleona I i matka Napoleona II. Cesarzowa Francuzów w latach 1811–1814, księżna Parmy, Piacenzy i Guastalli (fr. Duchesse de Parme, Plaisance et Guastalla) w latach 1814–1847 (do 1817 z prawem dziedziczenia tronu).
Dzieciństwo i wczesne życie Maria Ludwika była córką ostatniego władcy Świętego Cesarstwa – Franciszka II i jego drugiej żony Marii Teresy, córki króla Neapolu Ferdynanda IV. Otrzymała wychowanie typowe dla wszystkich arcyksiężniczek austriackich: otoczona przez wiele guwernantek z ochmistrzynią swego dworu na czele, uczyła się francuskiego, włoskiego, hiszpańskiego i angielskiego, a nawet poznała łacinę, by móc się porozumieć z węgierskimi poddanymi ojca.
Ślub z Napoleonem thumb|Ślub Marii Ludwiki z Napoleonem|lewo Po swym zwycięstwie nad Austrią w 1809 (bitwa pod Wagram) Napoleon znajdował się u szczytu sławy i postanowił rozwieść się z dotychczasową małżonką Józefiną, która nie mogła mieć dzieci. Do wyboru miał Romanowów, Wettynów, Habsburgów.