W 1972 roku powróciła do Stanów Zjednoczonych i zamieszkała w Nowym Jorku.
W 1974 opublikowała swoją pierwszą książkę („Woman Hating“). Książka była bardzo pozytywnie przyjęta przez feministki, pozytywne recenzje opublikowały m.in. Kate Millet, Gloria Steinem. Tematem było upokarzanie kobiet na przestrzeni historii, Dworkin pisała m.in. o chińskich praktykach wiązania stóp, paleniu czarownic. Argumentowała, że biologia nie determinuje ról płciowych, kobiecość czy męskość to jej zdaniem przede wszystkim konstrukty kulturowe. Sprzeciwiała się także poglądowi, że istnieją jedynie dwie płcie. Dworkin doświadczyła zarówno seksu z mężczyznami, jak i z kobietami. W książce krytykowała jednak pojęcie biseksualności twierdząc, że ludzie są z natury panseksualni; a seksualność sama w sobie nie wiąże się z rolami społecznymi takimi jak kobiecość czy męskość.
Prace Dworkin mają ogromne znaczenie ze względu na demaskatorski charakter ukrytych sfer przemocy seksualnej i dyskryminacji kobiet w systemie patriarchalnym. Dworkin była (wraz z Catharine MacKinnon) inicjatorką antypornograficznego nurtu feminizmu. Swoje poglądy wyłożyła w najsłynniejszej pracy z 1981 roku "Pornography. Men possessing women".