W miarę posuwania się z południa na północ Europy wiek drzewa, kiedy pojawia się twardziel, stopniowo wzrasta i waha się w granicach 20 (zachodnia Europa) – 70 lat (północna Szwecja).

W drewnie drzew dojrzewających do wytwarzania twardzieli ustaje przewodzenie wody w wewnętrznej części pnia, czynności te odbywają się w najmłodszych słojach rocznych, leżących na obwodzie drzewa. Komórki miękiszu drzewnego i promieni rdzeniowych wewnątrz drewna zamierają, a rozkładająca się ich treść plazmatyczna przenika do wnętrza naczyń czy cewek i wypełnia wolne przestrzenie między micelami w błonach komórkowych.

Oprócz tego, w drewnie gatunków iglastych zatyczki zamykają jamki lejkowate cewek, a w drewnie gatunków liściastych miękisz przynaczyniowy wrasta poprzez jamki do wnętrza naczyń, zamykając wcistkami drogi przepływu wody.

W wyniku tego procesu drewno twardzieli staje się bardziej odporne na gnicie, lecz jednocześnie trudniej się impregnuje, ponieważ w ścianach komórek i w wolnych przestrzeniach znajdują się tzw. substancje twardzielowe, składające się z gum, żywic, garbników, barwników itp. Substancje te nadają drewnu większą twardość i sztywność, zabarwienie ciemniejsze niż bielu oraz zwiększają jego gęstość.

Zobacz też dendrologia.

Kategoria:Tkanki roślinne