Rozwiązanie powyższego paradoksu zaproponował w roku 1964 Brytyjczyk William D. Hamilton, jeden z najwybitniejszych teoretyków ewolucji XX wiekuR.Dunbar, Ewolucja, PWN, 2024, pytanie 72-jak możemy wyjaśnić ewolucję altruizmu?(epub).. W koncepcji Hamiltona kluczowe znaczenie ma neodarwinowska zasada utożsamiająca podmiot ewolucji z genotypem, a nie z osobnikiem (który jest tylko danego genotypu nośnikiem). Tak więc dostosowanie pojedynczego osobnika (jego ewolucyjne dobro – rozumiane jako liczba potomstwa) nie tłumaczy całego dostosowania osobniczego genotypu. Dopiero gdy do dostosowania indywidualnego dołączymy w odpowiednim stopniu (zależnym od stopnia podobieństwa genetycznego) dostosowanie jego krewnych w linii bocznej (dostosowanie pośrednie według Browna), uzyskamy prawdziwe dostosowanie genotypu – łączne dostosowanie neodarwinowskie. Hamilton tego typu dostosowanie nazwał dostosowaniem włącznym (ang. inclusive fitness).