W związku z tym wszystkie drzewa dzieli się na cztery grupy: o twardzieli ciemnej: dąb, orzech włoski, czereśnia, grochodrzew, sosna, modrzew, jałowiec, mahoń, heban, cis, daglezja, wiąz, topole (oprócz osiki), klon tatarski i srebrzysty, gatunki z rodzaju śliwa o twardzieli zabarwionej i niezabarwionej: jesion, wiąz, iwa o twardzieli jasnej: jodła, świerk, lipa beztwardzielowe: grab, brzoza, jawor, klon zwyczajny, osika, kasztanowiec, olsza, leszczyna, bez koralowy i czarny. U gatunków beztwardzielowych może wystąpić – pod wpływem grzybów, mrozu lub innych czynników – fałszywa twardziel, uznawana za wadę drewna.
U buka twardziel nie tworzy się u młodych drzew. Drzewa starsze mogą wykształcać twardziel, jednak nie zawsze do tego dochodzi. Twardziel buka zwykle ma barwę czerwoną, lecz może być także innego koloru. Stwierdzenie jej obecności jest możliwe dopiero po ścięciu drzewa. Formowaniu czerwonej twardzieli sprzyja dostęp tlenu, występujący przy uszkodzeniach kory, martwych gałęziach oraz ranach po ściętych gałęziach.
Zobacz też drewno bielaste dendrologia
Przypisy
Kategoria:Tkanki roślinne