Nawiązka – środek kompensacyjny będący reakcją na popełnienie czynu zabronionego.
Prawo polskie Historia prawa W dawnym prawie polskim mianem nawiązki określana była kara kompozycyjna za zranienie, ustalana w wysokości zależnej od pozycji społecznej sprawcy i zranionegoNa przykład Statut Małopolski za zranienie rycerza nakładał nawiązkę w wysokości 10 grzywien, za zranienie włodyki – 5, za zranienie panoszy – 3 grzywien. Oswald Balzer, Skartabelat w ustroju szlachetstwa polskiego, Kraków 1911, s. 3. W czasach późniejszych, p. Józef Rafacz Dawne polskie prawo karne : część ogólna, Warszawa 1932, s.187–194. (por. główszczyzna).
Współczesność Według prawa polskiego sąd może zasądzić nawiązkę w wysokości do 100 000 złotych (art. 48 k.k.) w wypadku: skazania za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo za inne przestępstwo umyślne, którego skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia – na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. skazania za przestępstwo przeciwko środowisku – na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. skazania sprawcy za przestępstwo określone w art.