Rzymianie wybierali wodzów/królów danych plemion, uzależnili je również gospodarczo – przejęcie kontroli nad podstawowymi szlakami i miejscami handlowymi (targowymi) w strefie przylimesowej. Podobna sytuacja na limesie reńskim – pokojowe podporządkowanie sobie plemion, na przykład Chaukowie, Chattowie i Batawowie dostarczali posiłków wojskowych (tak jak Markomanowie i Kwadowie).
II wiek naszej ery – system państw buforowych (oddzielenie od plemion z głębi Barbaricum): plemiona sarmackich Jazygów (dorzecze Cisy, Panonia i Dacja) plemię Roksolanów (na północ od granic Mezji – Nizina Wołoska)
Rzym, poprzez wzbogacanie tych plemion, na przykład Markomanów i Kwadów, wzmacniał ich pozycję w świecie barbarzyńskim w I wieku i w pierwszej połowie II wieku. Polityka ta okazała się jednak dla niego zgubna w drugiej połowie II wieku za Antonina Piusa i jego następcy Marka Aureliusza (objął rządy w 161 roku, w bardzo trudnym momencie – początek konfliktu z Partami), który konsolidował siły na wschodzie (przeniósł większość legionów znad Renu i Dunaju na wschód). Hermundurowie, Markomanowie i Kwadowie zorientowali się w sytuacji, ale legaci zdołali odwlec konflikt o jakieś sześć lat. W 166 roku Marek Aureliusz powrócił do Rzymu po pokonaniu Partów.