wkrótce wyjechał do Katowic, gdzie był naczelnikiem Wydziału Pomiarów w Urzędzie Wojewódzkim. W 1949 na Politechnice Warszawskiej obronił doktorat nauk technicznych.
W czerwcu 1951 został powołany na stanowisko wiceprezesa Centralnego Urzędu Geodezji i Kartografii, które pełnił do 1960. Prowadził wykłady w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Katowicach i Łodzi, od 1954 był docentem w Katedrze Geodezji Wyższej Politechniki Warszawskiej. W latach 1960–1962 i 1964–1966 przebywał w Iraku, pracując przy zakładaniu podstawowej sieci geodezyjnej; prowadził jednocześnie wykłady na Uniwersytecie Bagdadzkim. W 1962 został kierownikiem Katedry Podstaw Geodezji na Politechnice Warszawskiej, zastępując zmarłego prof. Jana Piotrowskiego. W 1968 otrzymał tytuł profesora, w 1970 profesora zwyczajnego. Pełnił funkcję prorektora Politechniki (1969), dyrektora Instytutu Geodezji Gospodarczej (od 1970), dwukrotnie dziekana Wydziału Geodezji i Kartografii.