Ludwik I Orleański, zwany Pobożnym (Le Pieux) (ur. 4 sierpnia 1703 w Wersalu, zm. 4 lutego 1752 w Paryżu), pułkownik-generał królewskiej infanterii, wielki mistrz Połączonych Zakonów św. Łazarza z Jerozolimy i Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel, książę Chartres w latach 1703–1723, książę Orleanu, de Valois, de Nemours, de Montpensier, de Joinville, de La Roche-sur-Yon, hrabia de Beaujolais, de Vermandois i de Soissons, par Francji od 1723 r., kawaler Orderu Świętego Ducha od 1740 r.

Życiorys Był jedynym synem Filipa II, księcia Orleanu i regenta Francji, oraz Françoise-Marie de Bourbon, Mademoiselle de Blois (legitymizowanej córki króla Ludwika XIV i jego metresy pani de Montespan). Jako syn Filipa II przy urodzeniu otrzymał tytuł księcia de Chartres. Tytuł ten nosił do 1723, kiedy to uzyskał tytuł księcia Orleanu, etc.

60px|left Ludwik nosił herb: Na niebieskim tle trzy złote lilie andegaweńskie w słup (2 i 1), nad nimi srebrny label (kołnierz turniejowy).