; ‘czuję’, ‘czujesz’; ‘słyszę’, ‘słyszysz’. Wariacja między wydłużonym, używanymi w opadającym wydłużonym tonie i krótkimi a i e (tylko jeśli te dźwięki kończą sylabę), oboczność między długim, używanymi w opadającym wydłużonym tonie i krótkim i na końcu słowa zależnie od pozycji akcentu: M. ‘wieczór’, Msc. ‘wieczorem’; M. ‘znajdowanie, znalezienie’, D. (z ràsti ‘znajdować’); ‘danie’, M. l.mn. (z 'podawać (posiłek)'); ‘prowadzić; poślubić’ (rzeczownik dla działania) (imiesłów) ‘prowadzony; poślubiany’; ‘bielone ubranie’,- 'biały; (dial.) białko jaja’ (z ‘biały’).
Alfabet Alfabet litewski składa się z 32 liter. Są to: A a Ą ą B b C c Č č D d E e Ę ę Ė ė F f G g H h I i Į į Y y J j K k L l M m N n O o P p R r S s Š š T t U u Ų ų Ū ū V v Z z Ž ž
ą ę į ų oznaczają dawne samogłoski nosowe, które obecnie wymawia się jako długie samogłoski ustne. Spółgłoski č š ž są odpowiednikami polskich cz, sz ż. Do końca XIX wieku zapisywano je jak po polsku, później wprowadzono obecne litery, które są zapożyczone z języka czeskiego. Samogłoski ū i y oznaczają długie u i i. Litera ė to tzw. wąskie e () – oznacza dźwięk z grubsza pośredni między i a e.