Reemigranci z Jugosławii – ludność pochodzenia polskiego, która wyemigrowała pod koniec XIX i w początku XX wieku na tereny dzisiejszej Bośni i Hercegowiny, a w latach 1946–1947 powróciła do Polski.
Historia Do 1945 na obszarze Jugosławii, głównie na terenach dzisiejszej Bośni i Hercegowiny w rejonie miast: Doboj, Derventa i Prnjavor, znajdowało się duże skupisko ludności polskiej. Polacy znaleźli się na tym terenie w początkach XX wieku, jeszcze w czasach monarchii austro-węgierskiej. W lipcu 1945 na zjeździe polonijnym w Prnjavorze zadecydowano o powrocie do Polski. W listopadzie 1946 wyruszyła do Belgradu Polska Misja Repatriacyjna. W krótkim czasie, bo już w styczniu 1946 podpisano z rządem Jugosławii układ o przesiedleniu. Na powrót do Polski zdecydowała się prawie cała społeczność polonijna. Za miejsce osiedlenia wybrano powiat bolesławiecki. To właśnie tu przybyło ponad 90% wszystkich reemigrantów. Garstka trafiła również do powiatów: lwóweckiego, kłodzkiego i wałbrzyskiego.