był agresywny i bił ludzi, którzy żartowali z jego niskiego urodzenia.
Doradca Piotra Wielkiego Franz Lefort, pierwszy faworyt cara Piotra, dostrzegł u niego siłę woli i prezencję, które spowodowały przyjęcie Mienszykowa do służby carskiej – ordynans cara. Miało to miejsce w 1686 r. Według innej teorii sam car zauważył Aleksandra na moskiewskim bazarze i zaproponował mu współpracę. Był nazywany przez Piotra Aleksaszką.
Gdy Lefort zmarł w 1699 roku Mienszykow został głównym faworytem i powiernikiem cara. Po śmierci Leforta car Piotr powiedział o Mienszykowie, że została mu druga ręka: złodziejska, ale pewna. Uczestniczył w podróżach cara po Rosji i poza jej granice. W 1706 r. po śmierci marszałka Fiodora Gołowina zakres władzy Mienszykowa jeszcze bardziej się powiększył. Rok później został gubernatorem Petersburga. Przez wrogów nazywany był pogardliwie księciem z błota.