Był także inspiratorem i prezesem Towarzystwa Studenckiego Koła Literacko-Naukowego.
Po zakończeniu studiów w 1818 osiadł w Warszawie, gdzie objął posadę kancelisty w Prokuratorii Generalnej Królestwa Polskiego. Przystąpił do Związku Wolnych Polaków. Po wykryciu Związku i przeprowadzonym śledztwie objął go zakaz zajmowania posad rządowych, więc głównym źródłem utrzymania Jachowicza stała się praca pedagogiczna, nauczyciela języka polskiego w domach i na prywatnych stancjach dla dziewcząt.
W 1842 Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności założyło dwa domy sierot. Domem dla chłopców przy Nowym Świecie, w miejscu, gdzie obecnie znajduje się Centrum Bankowo-Finansowe (dawny Dom Partii) kierował Stanisław Jachowicz.
Jako nauczyciel i pedagog pracował do końca życia, publikując liczne prace z zakresu metodyki nauczania.
Twórczość literacka thumb|240px|Jedna z bajek Jachowicza pt. „Pasterz i Wilk” z ilustracją Wojciecha Gersona ze zbioru bajek wydanego w 1860 roku w Warszawie thumb|240px|Bajka Jachowicza o gęsiach ilustrująca literę „G” z elementarza wydanego w 1858 roku w Warszawie W 1824 wydał w Płocku swoją pierwszą książkę, dedykowany pamięci matki zbiór 58 wierszowanych bajek i umoralniających opowiastek dla dzieci pod tytułem Bajki i powieści.