Zgodnie z ówczesną praktyką linia miała być zbudowana i obsługiwana na koszt koncesjonariusza, który ponosił całość ryzyka związanego z inwestycją, w zamian otrzymując 35-letnią koncesję i ochronę przed konkurencją ze strony omnibusów. W zamian za zgodę na budowę sieci miasto miało pobierać opłatę koncesyjną w wysokości 3% wpływów i 20% kwoty zysku większego niż 6%. Po 25 latach miasto miało prawo przejąć sieć w zamian za odszkodowanie. Projekt przewidywał także możliwość wydłużenia linii biegnącej Krakowską w kierunku Huty Hantkego. thumb|Proponowana w 1903 roku sieć tramwajowa na tle współczesnej siatki ulic Przetarg ogłoszono 17 lutego 1903 roku w warszawskim „Kurierze Porannym” i rządowych „Moskiewskich Wiadomościach”, jednak zmodyfikowano trasy, a wraz z siecią miała powstać także zasilająca ją elektrownia.
Miasto zaplanowało trzy linie, wszystkie zaczynać się miały na Nowym Rynku (obecnie placu Daszyńskiego) i biec:
linia 1: ul. Krakowską do zakładu Motte (Elanex) lub Częstochowianki (Polontex) linia 2: na Jasną Górę z odgałęzieniami do: dworca ul. Teatralnej (Wolności) cmentarza św. Rocha linia 3: ul. Warszawską na Kule