Działalność Podjęte starania o habilitację przerwał wybuch II wojny światowej. W latach 1939–1941 przebywał we Lwowie, gdzie pracował jako katecheta i kapelan w szpitalu wojskowym. W latach 1941–1943 w Żółkwi uczestniczył w tajnym nauczaniu religii i filozofii. Konspiracyjną pracę pedagogiczną prowadził także po przyjeździe do Krakowa w 1943 (m.in. wspólnie ze Stefanem Swieżawskim). Od 1945 uczył filozofii w Gimnazjum i Liceum św. Jacka w Krakowie. W latach 1945–1949 pełnił funkcję naczelnego kapelana ZHP w archidiecezji krakowskiej; z harcerstwem był związany od lat gimnazjalnych w Żółkwi.

W 1949 został mianowany profesorem i kierownikiem Katedry Etyki na Wydziale Filozoficznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Historię filozofii wykładał w szkole dominikanów w Jarosławiu oraz w Seminarium Duchownym w Lublinie. We wrześniu 1954 habilitował się na podstawie pracy Metoda etyki wychowawczej w świetle epistemologicznych zasad św. Tomasza z Akwinu (praca została opublikowana pod zmienionym tytułem Przedmiot etyki w świetle zasad św. Tomasza z Akwinu). W czerwcu 1957 otrzymał tytuł docenta. W tym samym roku zakończył pracę na KUL;