Historia Początki Pierwsze znane wzmianki o użyciu łuczników w walce pochodzą ze starożytnego Egiptu z około II tysiąclecia p.n.e. Podczas bitwy pod Kadesz (1274 p.n.e.) zarówno piesi żołnierze, jak i załogi rydwanów byli wyposażeni w kompozytowe łuki refleksyjne, wykonane z warstw rogu i drewna. Rydwan egipski obsługiwało dwóch żołnierzy: woźnica i strzelec. Łucznik dysponował dwoma łukami (w tym jednym zapasowym) oraz około 80 strzałami, przenoszonymi w kołczanach. Zarówno on, jak i woźnica, byli chronieni przez zbroje łuskowe sięgające poniżej kolan.
Ramzes II miał w tej bitwie do dyspozycji około dwóch tysięcy rydwanów, wykorzystywanych głównie do działań zaczepnych. Woźnica podjeżdżał na odległość strzału, a łucznik prowadził ostrzał w trakcie jazdy. Ataki łuczników, przeprowadzane w odpowiednim momencie, prowadziły do strat w szeregach przeciwnika, wywoływały zamieszanie i prowokowały do nieprzemyślanych kontrakcji.
Azja mały|Łucznik japoński i tarcze łucznicze, tusz na papierze (1878) Przez wiele stuleci łuk był jednym z podstawowych typów broni stosowanych w Azji. Wykorzystywali go m.in. Hetyci, Asyryjczycy, Mongołowie oraz Tatarzy. W Japonii używano ponad dwumetrowych łuków yumi, stanowiących element uzbrojenia samurajów.