thumb|300px|Rozmieszczenie geograficzne języków uralo-ałtajskich Języki uralo-ałtajskie (liga uralo-ałtajska) – liga językowa niegdyś uznawana za rodzinę językową, łącząca języki uralskie i języki należące do kwestionowanej rodziny ałtajskiej. Posługuje się nimi około 188 mln użytkowników, zamieszkujących tereny Eurazji; od Europy Środkowej, Wschodniej i Północnej (rodzina ugrofińska – język węgierski, estoński, fiński i inne), poprzez Azję Mniejszą, Azję Środkową (języki turkijskie) i Rosję, aż po Daleki Wschód (języki tungusko-mandżurskie, języki mongolskie, potencjalnie także i japońskie). Języki te łączy szereg wspólnych cech morfologicznych i fonologicznych.
Hipotezę o pokrewieństwie języków uralskich i ałtajskich wysunął Matthias Castrén w 1844 roku. Koncepcja rodziny uralo-ałtajskiej była powszechnie akceptowana w XIX-wiecznym językoznawstwie. Wśród dzisiejszych lingwistów hipoteza uralo-ałtajska została całkowicie odrzucona. Przyjmuje się, że podobieństwa między językami uralo-ałtajskimi należy tłumaczyć ich wzajemnym oddziaływaniem w zamierzchłej przeszłości (liga językowa).