Na islandzkim standardzie oparto również współczesną, ustandaryzowaną ortografię staronordyjską, która wykorzystywana jest przede wszystkim na uczelniach w celu nauczania tego języka.
Diachronia Od pranordyjskiego do staronordyjskiego thumb|Zjawisko przegłosu zaświadczone jest już w inskrypcji ze złotych rogów z Gallehus, gdzie słowo hurna zapisane jest przez runiczny symbol 10px, oznaczający . Od VI do IX wieku na pranordyjskim obszarze językowym wystąpiły trzy istotne zmiany fonetyczne, które wpłynęły na obraz systemu wokalicznego języka staronordyjskiego: przegłos – rodzaj regresywnej asymilacji, w wyniku której akcentowana samogłoska uległa zmianie pod wpływem samogłoski w kolejnej sylabie. Przegłos był wywoływany przez samogłoski (a-przegłos – otwarcie samogłoski przymkniętej, np. pnord. hurna > horn „róg”), (lub półsamogłoska ; i-przegłos – przesunięcie samogłoski tylnej na przód, np. pnord. *sofiʀ > søfr „śpi”) oraz (lub półsamogłoska ;