najstarszą odnalezioną inskrypcję lepontyjską datuje się na ok. 550 p.n.e., jednak to celtyberyjski najprawdopodobniej pierwszy oddzielił się od celtyckiej wspólnoty językowej, o czym świadczą liczne zachowane w nim fonologiczne i morfologiczne archaizmy. thumb|Brązowa tabliczka z Botorrity, zawierająca najdłuższą odnalezioną inskrypcję celtyberyjską, zapisaną znatywizowaną odmianą zachodniego pisma iberyjskiego. Jako że najdawniejsza literatura Celtów miała charakter ustny, nie wykształcili oni nigdy własnego pisma, zamiast tego adaptując systemy piśmiennicze sąsiadów. Z tego powodu poświadczenia języków celtyckich są dosyć późne i mają charakter fragmentaryczny, a duża część materiału – szczególnie onomastycznego – zachowała się wyłącznie dzięki wzmiankom w źródłach pośrednich, głównie greckich i rzymskich.
W okresie starożytnym trwa ekspansja Celtów – około 278 roku p.n.e. docierają do Frygii i zasiedlają jej wschodnią część, nazywaną odtąd Galacją, a w I w. p.n.e. na Wyspy Brytyjskie, najpierw osiedlając się na Wielkiej Brytanii, a następnie także Irlandii i mniejszych wyspach archipelagu.