Język arabski posiada rozbudowany system odmiany czasownika. Istnieją dwa aspekty (dokonany i niedokonany) i pięć trybów: orzekający, przypuszczający, rozkazujący, życzący i energetyczny (używany do podkreślenia pewności, np. jaktubu „on z pewnością pisze”). Podobnie jak w innych językach afroazjatyckich, przedrostki i przyrostki są używane do oznaczenia osoby, liczby i rodzaju.
Poniżej zaprezentowano odmianę czasownika faala (robić): Czas teraźniejszy Osoba Liczba pojedyncza Liczba podwójna Liczba mnoga 1. () () () 2. (r. męski) () () () 2. (r. żeński) () () () 3. (r. męski) () () () 3. (r. żeński) () () () Czas przeszły Osoba Liczba pojedyncza Liczba podwójna Liczba mnoga 1. 2. (r. męski) 2. (r. żeński) 3. (r. męski) 3. (r. żeński)
Ponadto, do czasownika mogą dołączać się (postpozycja) zaimki oznaczające dopełnienie, np. „my widzieliśmy ich”.
Rzeczowniki odmieniają się przez przypadki – wyróżnia się mianownik (końcówka -u), dopełniacz (końcówka -i) i biernik (końcówka -a), a także stan konstrukcji (bez końcówki). Istnieją trzy liczby: pojedyncza, podwójna i mnoga. Regularna liczba mnoga ma końcówkę -ūn w mianowniku i -īn w dopełniaczu i bierniku. Wiele rzeczowników tworzy jednak liczbę mnogą w sposób nieregularny (łamana liczba mnoga), np.