Klasyczny język arabski jako język świętej księgi islamu – Koranu oraz język literatury i kultury arabsko-muzułmańskiej odegrał ważną rolę cywilizacyjną. Wraz z ekspansją religii zwiększał się wpływ i zasięg terytorialny samego języka literackiego.
W XIX wieku, w okresie an-Nahdy (odrodzenia Arabów), z języka klasycznego wykształcił się współczesny język arabski (zwany w j. angielskim , ), który stał się instrumentem nowej literatury i kultury arabskiej. Używany jest głównie w formie pisanej, wtórnie w mowie (np. w telewizji). Od klasycznego języka arabskiego różni się niewiele, wyłącznie w zakresie pewnego słownictwa oraz niektórych struktur gramatycznych, uznawanych obecnie za przestarzałe.
Oprócz języka standardowego w krajach arabskich w powszechnym użyciu są dialekty lokalne. Współwystępowanie standardu literackiego i dialektów jako środków komunikacji zarezerwowanych dla różnych sfer społecznych określa się mianem dyglosji.
Fonologia System spółgłoskowy + Zasób spółgłosek w klasycznym języku arabskim Wargowe Międzyzębowe Zębowe Zadziąsłowe Podniebienne Miękko-podniebienne Języczkowe Gardłowe Krtaniowe czyste faryngalizowane Zwarte Bezdźwięczne t [] [] [] Dźwięczne d [] [] [] Szczelinowe Bezdźwięczne [] [] š [] [] [] Dźwięczne [] [] ġ [] [] Nosowe Drżące Półotwarte