dawne [] zapisywane literą , wymawia się jako [], np. (Beocja), wymawiane w grece klasycznej jako [], obecnie []. Rzadki we współczesnej grece dźwięk [b] zapisuje się dwuznakiem . Głoska [b] występuje w większości w wyrazach obcego pochodzenia. Wewnątrz i na końcu wyrazu realizowana jest najczęściej jako [mb]. Przykłady: = Belfast, [] night club (klub nocny).
dawne [] zapisywane literą , wymawia się jako [] (jak th w ), np. (demokracja) wymawiane w grece klasycznej jako [], obecnie jako []. Rzadki w języku nowogreckim dźwięk [d] zapisuje się dwuznakiem , realizowanym w nagłosie najczęściej jako [d], w pozostałych pozycjach najczęściej jako [nd], tak w wyrazach rodzimych, jak i zapożyczonych, a więcː [] (centrum), [] (Dortmund). Dźwięk [d] powstaje też w wyniku udźwięcznienia nagłosowej głoski [t] po [n] kończącym wyraz poprzedzający, np. [] w miejscu (zob. niżej).
dawne [] zapisywane literą , wymawia się jako [] (h dźwięczne), a przed [i] oraz [e] jak [] (zbliżone do polskiego j), a więc (geografia) wymawia się dziś []. Rzadki współcześnie dźwięk [g] oddawany jest dwuznakiem , realizowanym w nagłosie najczęściej jako [g], w pozostałych pozycjach jako [ng], a więc: [] (Paul Gauguin). Dźwięk [g] powstaje też w wyniku udźwięcznienia nagłosowej głoski [k] po [n] kończącym wyraz poprzedzający (zob.