Rozpadają się one na dwa główne zespoły:
Zespół południowy rozpada się na cztery grupy: dialekty staroateńskie (Megary, Eginy, Kimi) i dialekty półwyspu Mani dialekty Peloponezu (oprócz Mani), Wysp Jońskich i Epiru Północnego dialekty Cyklad i Krety dialekty Dodekanezu i Cypru (zob. dialekt cypryjski). Zespół północny: dialekty Rumelii, Epiru, Tesalii, Macedonii i Tracji
Wszystkie powyższe dialekty wywodzą się z greki bizantyjskiej. Oprócz tego do wariantów języka nowogreckiego zalicza się często również języki kapadocki, pontyjski, cakoński i griko. Nie jest to jednak uzasadnione z punktu widzenia językoznawstwa historycznego, ponieważ języki te mają odmienną historię od właściwego języka nowogreckiego.
Innowacje i cechy charakterystyczne Rozróżnienie pomiędzy językiem starogreckim a współczesnym nowogreckim jest bardzo ważne. Greka starożytna to język o bogatej fleksji i bogatym systemie czasowym, natomiast w języku nowogreckim doszło do znacznych zmian gramatycznych i fonetycznych. Ponadto w języku nowogreckim występuje bardzo wiele słów tureckich, sporo jest także pożyczek z języków zachodnich (francuskiego, angielskiego, niemieckiego) oraz (głównie w dialektach północnych) pewna liczba zapożyczeń z języków słowiańskich.