Zamiast dopełniacza często stosuje się złożenia rzeczownikowe (zrosty), np. budgetförslag (propozycja budżetu), jako budget (budżet) + förslag (propozycja).
Liczba mnoga Rzeczowniki szwedzkie dzielą się na pięć głównych grup deklinacyjnych, które determinują sposób tworzenia liczby mnogiej i form określonych rzeczowników. Rzeczownika powinno uczyć się wraz z jego rodzajem, jego formą określoną i formą liczby mnogiej. Możliwe końcówki liczby mnogiej to: -or, -ar, -er, -r, -n, rzadko z przegłosem (czyli zmianą samogłoski w temacie), jeszcze rzadziej sam przegłos bez końcówki. Około 25% szwedzkich rzeczowników ma taką samą formę zarówno dla liczby pojedynczej, jak i mnogiej – np. ett rum – två rum, czyli: jeden pokój – dwa pokoje. Są to głównie rzeczowniki nijakie, czyli takie, które wymagają rodzajnika ett.
Pierwsza deklinacja dotyczy rzeczowników dwu- i wielosylabowych rodzaju wspólnego, zakończonych na nieakcentowane -a. Liczbę mnogą tworzy się przez usunięcie nieakcentowanego -a i dodanie końcówki -or.