Historia Pierwsze ślady języka północnogermańskiego pochodzą z III wieku n.e. Około IX wieku, w okresie wikińskim, pojawił się norrønt, a potem dänsk tunga, czyli niezróżnicowane germańskie języki północy. Następnie doszło do ich rozbicia na języki północnogermańskie wschodnie i północnogermańskie zachodnie. W XII wieku zaczęto używać języka określanego jako szwedzki runiczny, zapisywany w alfabecie fuþark. Był on używany od około II wieku n.e. i przystosowany do rycia w drewnie lub kamieniu. Jego pochodzenie jest sporne – niektórzy badacze wywodzą go z alfabetu etruskiego lub łacińskiego, inni uznają go za rezultat lokalnych procesów językotwórczych. Fuþark został później wyparty przez alfabet łaciński, który przyjęto wraz z chrześcijaństwem.
W XIII wieku pojawił się język, który dzisiaj jest określany jako klasyczny szwedzki. W XVI wieku pojawiły się tendencje do tworzenia języka ponaddialektalnego, czy to w postaci języka, pism religijnych czy świeckiego języka pism urzędowych – tzw. języka kancelaryjnego. Przełomowym momentem dla standaryzacji języka pisanego było tłumaczenie Biblii na język szwedzki w 1541 roku (Biblia Gustawa Wazy), które ugruntowało normy ortograficzne i składniowe.