Przykładowo, zdanie, które w języku polskim brzmi: „Rano poszedłem do sklepu.”, po koreańsku będzie wyglądać: „나는 아침에 가게에 갔어요.”, czyli w dosłownym tłumaczeniu: „Ja-(partykuła tematu zdania, pozbawiona polskiego odpowiednika) rano-w sklep-do poszedłem."
Słowa, które są oczywiste (temat, o którym się rozmawia) mogą być pominięte (podobnie jak to się dzieje w języku polskim), o ile nie zaszkodzi to w zrozumieniu zdania.
H: „아침에 가게에 갔어요?” (ach’im-e kage-e kass-ŏyo?) G: „네, 갔어요.” (ne, kass-ŏyo.)
H: „Poszedłeś rano do sklepu?" G: „Tak, poszedłem."
W języku koreańskim rzeczowniki nie dysponują rodzajem, nie odmienia się ich także przez przypadki. Koniugacja czasowników, jednakże, jest zależna od użytego czasu oraz relacji pomiędzy rozmówcami. Podobnie jak w języku japońskim język honoryfikatywny operuje innymi końcówkami niż język swobodny, używany w domu, wśród przyjaciół itp.
Zaimki osobowe W koreańskim zaimki odzwierciedlają honoryfikatywność języka.
Zaimki pierwszej osoby („ja”, „my”) jeo (저) – forma uprzejma, liczba pojedyncza na (나) – forma neutralna, liczba pojedyncza jeohui (저희) – forma uprzejma, liczba mnoga uri (우리) – forma neutralna, liczba mnoga