Historia Dawna osada pruska, w czasach państwa zakonnego należała do komornictwa w Łukcie. W latach 1416–1450 wieś miała 16 włók i zamieszkana była przez wolnych pruskich: Czerwony, Filip, Jakub, Jurge, Kirstan, Michał, Mikołaj, Niklas, Paweł, Salomon, Schary (Szary) i Wolf. Płacili po 16 szelongów czynszu od włoki i zobowiązani byli do służby wartowniczej. Około roku 1450 wieś w dokumentach wymieniana jest pod nazwą Claussennen, a na 16 włokach gospodarowało 10 chłopów. W 1540 wolni chłopi płacili czynsz w wysokości 33,5 grzywny. W tym czasie w Komorowie mieszkało 7 chłopów, sołtys, Hans Naugbur (nowo przybyły osadnik), Lorenz, Philipp, Greger, Brosian i Katarzyna (najpewniej wdowa). W 1543 r. Komorowo zagospodarowywało opustoszały w tym czasie majątek w Pelniku. W 1578 r. w Komorowie było 8 chłopów: Georg, Albrecht, Bartel, Reinhard, Lenhard, Bartel Bartz (Bartsch), Caspar i Stefan. Z danych z około 1600 r. wynika, że wspomniani chłopi przybrali nazwiska, bowiem w dokumentach wymieniani są już jako: Albrecht Schulz, Georg Salomon, Bartel Müller, Lorenz Schultz, Blasie Dommerein (od Domerain - Tomaryny, pobliska wieś, co wskazuje skąd przybył), Bartel Tieffoldt, Nickel Hitz i Friedrich Rehwaldt.