la casa – dom., znormalizowanym na przełomie XIII i XIV wieku przez Dantego Alighieri i wielu współczesnych mu twórców, takich jak Francesco Petrarca i Giovanni Boccaccio.
Język włoski funkcjonuje również w krajach, gdzie jest pozbawiony statusu oficjalnego. Są to m.in.: Brazylia, Argentyna, Stany Zjednoczone, Francja, Urugwaj, Kanada, Wenezuela, Australia, Niemcy, Belgia, Wielka Brytania, Hiszpania, Chile, Paragwaj, Meksyk i Polska.
Zapis i fonetyka Alfabet i wymowa Do zapisu języka włoskiego używa się pisma łacińskiego, przy czym litery j, k, w, x oraz y nie występują w słowach rodzimych. Wymowa liter j i w zależy od pochodzenia danego wyrazu. Używa się też dwóch rodzajów akcentów nad samogłoskami.
Litera Nazwa litery Dźwięk Uwagi A a /a/ B bi /b/ C ci (/czi/) /k/ lub /cz/ D di /d/ E è,é /e/ w pozycji akcentowanej występuje w wersji otwartej lub ścieśnionej F effe /f/ G gi (/dżi/) /g/ lub /dż/ H acca zawsze niemeTakże w wyrazach zapożyczonych, jednakże brak wartości fonetycznej dotyczy samego h, zatem np. j w wyrazie hiszpańskiego pochodzenia można wymawiać jak polskie h. Litera h występuje m.in. w wykrzyknieniach. Jej użycie w odmianie czasownika służy graficznemu odróżnieniu form koniugacyjnych tego czasownika od innych wyrazów o tym samym brzmieniu, ale innym znaczeniu, np. – mają, – rok.