Pidżyn nie jest prostym tworem o charakterze dwustronnej fuzji językowej, lecz powstaje w wyniku bardziej złożonych procesów językowych, czerpiąc z bazy w postaci jakiegoś języka (często europejskiego), a jednocześnie ulegając wpływom innego języka lub szeregu języków (zazwyczaj nieeuropejskich). Języki pidżynowe, które przeszły proces natywizacji i zostały przyjęte jako języki ojczyste (prymarne), stają się językami kreolskimi. Języki kreolskie cechują się rozbudowanym słownictwem i lepiej rozwiniętą strukturą gramatyczną, pod względem złożoności dorównującą systemom innych (niepidżynowych i niekreolskich) języków świata.
Językami pidżynowymi zajmuje się subdyscyplina językoznawstwa – kreolingwistyka. Języki pidżynowe, podobnie jak języki kreolskie i mieszane, należą do kategorii języków kontaktowych.
Określenia tego używa się również w informatyce – pidżynowe języki programowania nie służą do pisania rzeczywistych programów, a jedynie do demonstracji algorytmów, np. Pidgin Pascal. Również w matematyce używa się potocznie sformułowania pidgin mathematics na zapis matematyczny, który nie jest do końca ścisły. Niegdyś języki pidżynowe (jak np.