Dwa lata później przyczynił się do powstania Polskiego Towarzystwa Filozoficznego we Lwowie. Ponadto otrzymał stypendium i wyjechał na studia zagraniczne. Studiował na uniwersytecie w Berlinie, Katolickim Uniwersytecie w Lowanium. Po powrocie do kraju rozpoczął pracę jako praktykant w Bibliotece Uniwersytetu Lwowskiego. Habilitował się w 1906 r. na podstawie pracy Analiza i konstrukcja przyczyn. W 1908 r. w celach naukowych wyjechał z kraju, dzięki stypendium otrzymanemu od fundacji Wiktora Osławskiego, którą zarządzała Akademia Umiejętności w Krakowie. Przebywał w Grazu, następnie w Paryżu, skąd na chwilę wrócił do ojczyzny, ze względu na chorobę matki. Gdy jej stan się polepszył, ponownie wyjechał. Ostatecznie wrócił do kraju w 1911 r., gdyż mianowano go profesorem nadzwyczajnym UL, gdzie rozpoczął wykładać logikę matematyczną. Został także członkiem zespołu redakcyjnego „Ruchu Filozoficznego”.

Wielka Wojna Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do wojska austriackiego, lecz dzięki staraniom Twardowskiego został zwolniony. Lata wojny spędził na rozwoju kariery naukowej. Od 1915 r. podjął pracę na reaktywowanym przez Niemców Uniwersytecie Warszawskim. Rok później został dziekanem nowo utworzonego Wydziału Filozoficznego. Natomiast na początku 1918 r. objął funkcję prorektora UW.