Między 1504 a 1507 roku Íñigo został wysłany do Arévalo do swojego dalszego krewnego Juana Velázqueza de Cuéllara, podskarbiego królestwa Kastylii. Gdy nauczył się czytać i pisać został paziem syna Juana – Hernana. Często uczestniczył w pojedynkach, a także grach hazardowych. Po śmierci Cuéllara, wdowa po nim dała Ignacemu 500 skudów oraz dwa konie i poleciła by udał się do Nájery, gdzie przebywał wicekról Nawarry Antonio Manrique de Lara. Tam Loyola został dworzaninem książęcym. W 1521 roku wziął udział w negocjacjach między kilkoma miastami regionu Gipuzkoa, które zakończyły się polubownym rozwiązaniem. Gdy król Francji Franciszek I najechał królestwo Nawarry, popierając roszczenia Henryka II, Antonio Manrique wyruszył do Segowii domagając się przysłania posiłków do obrony. W Pampelunie pozostawił oddział pod dowództwem Francésa de Beumonta, gdzie znajdował się także Íñigo oraz jego brat Martín Garcia. W trakcie bitwy, 19 maja 1521 roku Francuzi zdobyli miasto i rozpoczęli atakować zamek. Następnego dnia Ignacego trafiła kula wystrzelona z kolubryny, raniąc jedną nogę i łamiąc drugą.