Dotarł do Kadyksu, gdzie wsiadł jako pasażer na gapę na transatlantyk. Był wtedy w Argentynie, Urugwaju, Brazylii, na Kubie, w Portoryko i Stanach Zjednoczonych. Wrócił po roku do Europy, na Wyspy Brytyjskie. Przez Liverpool i Londyn dotarł do Lipska, gdzie rozpoczął studia u Alexandra Jadassohna i Carla Reinecke. W 1874 jego siostra Blanca popełniła samobójstwo, kiedy nie została przyjęta do Teatro de la Zarzuela jako śpiewaczka.

Albéniz wrócił do Madrytu dopiero w 1877, gdzie szybko uzyskał stypendium księcia Guillermo Morphy’ego na studia w Brukseli pod kierunkiem François Auguste’a Gevaerta z kompozycji i Louisa Brassina z fortepianu. Jego pobyt tam był krótki, chociaż pełen sukcesów. Albéniz odbył kolejną podróż na Kubę i po USA. Wrócił do Europy w 1879. Zapewne uznał, że zwykłe konserwatoria nie mogą go już niczego nauczyć. Podążał teraz za Lisztem, przez Weimar, Pragę, Wiedeń i Budapeszt. Pierwsze spotkanie kompozytorów nastąpiło 18 sierpnia 1880 roku. Pod kierunkiem Franza Liszta Albéniz szlifował technikę pianistyczną przez dwa lata.