Historia Grabina była posiadłością kasztelani bialskiej. Wieś po raz pierwszy wzmiankowana była w 1279, kiedy to kasztelanem w Białej był rycerz Henryk z Grabiny. W XV wieku wieś znalazła się w granicach księstwa głogówecko-prudnickiego. Do 1742 wieś należała do powiatu sądowego bialskiego w Monarchii Habsburgów. Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. mały|lewo|upright|Pieczęć Grabiny (1859) Do czasu parcelacji majątku ziemskiego w 1842, ludność Grabiny wynosiła około 400 mieszkańców. W 1842 hrabia Matuschka sprzedał swoje dobra w rejonie Białej, w tym Grabinę panom von Gersdorf, którzy w następnych latach rozparcelowali dobra i sprzedali resztę Müllerowi. W 1845 we wsi założono szkołę. W 1861 zbudowano kościół parafialny Matki Boskiej Szkaplerznej, a następnie plebanię. W 1886 wzniesiono klasztor elżbietanek połączony ze szpitalem. W 1881 w miejscowości mieszkało 83 osadników. Wieś liczyła 1283 morg rozległości i znajdowała się w niej kaplica oraz 2-klasowa szkoła katolicka. W XIX wieku w Grabinie funkcjonował młyn napędzany kołem wodnym.