W miejscowości odnotowano wówczas także 2 karczmarzy, z których jeden płacił 1 grzywnę 12 groszy czynszu z roli i karczmy, a drugi 1 grzywnę i 42 groszy czynszu z roli oraz za robociznę.
Według wizytacji z 1763 roku Bliżyce ze swych pól karczemnych płaciły oprócz dziesięciny należnej swemu proboszczowi jeszcze dziesięcinę proboszczom Zrębic.
Zabory Polski Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze rosyjskim i leżała w Królestwie Polskim. W XIX-wiecznym Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego wieś wymieniona jest dwukrotnie. W 1880 roku jako rekolonizowana (czyli ponownie zaludniona) wieś leżąca w powiecie włoszczowskim w parafii Lelów. W 1827 roku znajdowało się w niej 80 domów zamieszkanych przez 408 mieszkańców.
Około 1846 roku nastąpiła komasacja starej wsi. Bliżyce zmieniły swe położenie i całkowicie swój kształt. Dotychczas tworzyły one skupisko sięgające w głąb dzisiejszych Sokolnik. Po komasacji wydłużyły się w linię prostą, ciągnąc się na długość około 3–4 km, obecnie około 6 km. Wieś została podzielona na części, których nazwy, pomimo całkowitej integracji, funkcjonują w słownictwie miejscowej ludności do dziś. Zalesie od strony północnej, dalej idąc w kierunku południowym Stawki, następnie właściwa wieś. Za wsią Ogrody, które wzięły swą nazwę od rzeczywistych ogrodów.