Ruch białych popierały wojska interwencyjne (brytyjskie, francuskie, japońskie, amerykańskie, kanadyjskie, włoskie, rumuńskie, greckie i serbskie), przeważnie nieliczne i działające w ograniczonych rozmiarach. Więcej problemów czerwonym sprawiały liczne powstania chłopskie i kozackie (największe – powstanie tambowskie – „antonowszczyzna”), a później także robotnicze i żołnierskie (powstanie kronsztadzkie). Oprócz białych i czerwonych samodzielną pozycję próbowali zająć tzw. czarni (oddziały anarchistów – największe znaczenie miała armia Nestora Machno na Ukrainie) i małe oddziały tzw. zielonych (chłopskiej samoobrony, walczącej przeciwko bolszewickiej polityce rolnej, ale także przeciw zwrotowi ziemi obszarniczej zarządzonej przez białych).
Przewaga Armii Czerwonej wynikała z: jednolitego naczelnego dowództwa (de facto narkomwojenmora Trockiego) i związanej z tym możliwością koordynowania działań wojennych; zajmowania centralnego położenia, gdy przeciwnicy działali z peryferyjnych prowincji rosyjskich; dyscypliny wojskowej wymuszonej przez reprezentujących bolszewików komisarzy oraz terror Czeka; wspólnej ideologii i zręcznej propagandy.