Nie powrócił do czasu śmierci Edwina.
W 956 r. Edwin poślubił Elgivę, jednak to małżeństwo zostało szybko unieważnione przez arcybiskupa Odona pod zarzutem zbyt bliskiego pokrewieństwa (Elgiva była potomkinią Ethelreda I, króla Wesseksu w latach 865-871). Spowodowało to konflikt króla z arcybiskupem. Po stronie hierarchy kościelnego stanęli jednak możni, niezadowoleni z rządów Edwina. Tanowie z Mercji i Nortumbrii zawarli w 957 r. porozumienie z młodszym bratem króla, Edgarem, i zbuntowali się przeciwko królowi. Edwin został pokonany w bitwie pod Gloucester. Do wojny domowej jednak nie doszło, gdyż obie strony uzgodniły podział królestwa wzdłuż Tamizy. Edwin pozostał władcą Wesseksu i Kentu, Edgar rządził w Mercji i Nortumbrii.
Edwin wprowadził zwyczaj ściągania wszystkich monet będących w obiegu, również obcych i przetapiania na nowe.
Ostatnie lata rządów Edwina upłynęły bez większych wstrząsów. Nauczony doświadczeniami Edwin rządził mądrzej i taktowniej. Starał się również pozyskać Kościół, czyniąc na jego rzecz hojne darowizny. Edwin zmarł jednak w wieku ok. 18 lat i został pochowany w katedrze w Winchesterze. Tron objął jego brat Edgar, który ponownie zjednoczył królestwo.
Przypisy
Kategoria:Dynastia z Wesseksu Kategoria:Władcy Anglii i Wielkiej Brytanii Kategoria:Urodzeni w 941 Kategoria:Zmarli w 959