W 1827 roku było w Gołyniu 19 domów i 127 mieszkańców. Folwark wraz z wsią posiadał 859 mórg ziemi, w tym gruntów ornych i ogrodów 722 morgi, 8 mórg łąk, 64 morgi pastwisk, 47 mórg lasu oraz 18 mórg nieużytków. Stosowano płodozmian 10 polowy. Budynków murowanych było 5. We wsi Gołyń mieszkało również 24 osadników z gruntami. Od 1828 roku wieś Gołyń należała do Kacpra Lesiewskiego, a następnie do jego następców Adama, Józefa i Romany. W 1837 roku majątek nabył Adam Józef Sułowski i przekazał swojemu synowi Mieczysławowi. Staraniem Mieczysława Sułowskiego około 1850 roku na kamiennych fundamentach starego dworu, powstał nowy murowany z cegły. Dwór przybrał formę neoklasycystycznego i został założony na planie prostokąta z frontowym ryzalitem na osi. Został zrealizowany jako dwutraktowy, parterowy z facjatką, częściowo podpiwniczony, z dachem czterospadowym, krytym blachą. W rękach rodziny Sułowskich dobra Gołyń pozostawały do początku XX wieku. W 1911 roku Gołyń nabył Stanisław Stefanowicz.