Określenie metoda wędrownicza wywodzi się z międzywojennego harcerstwa żeńskiego. Używano go m.in. w podręczniku harcerstwa żeńskiego Wędrowniczki oraz w książce Juliusza Dąbrowskiego i Tadeusza Kwiatkowskiego Jeden trudny rok (1938).
Fundamenty ideowe Działanie metodyki wędrowniczej jest oparte na metodzie harcerskiej, Prawie Harcerskim, Kodeksie Wędrowniczym i Dewizie Wędrowniczej.
Cele Wędrownictwo ma przygotować harcerzy do wkroczenia w dorosłe życie poza strukturami harcerskimi, lub pełnienia funkcji wychowawczych jako instruktorzy.
Zasady pracy wędrowniczej Charakterystycznymi formami działania wędrowników są:
Praca nad sobą – samorozwój intelektualny, duchowy i fizyczny. Budowanie własnego systemu wartości i eliminacja słabości. Poszukiwanie miejsca w społeczeństwie – przygotowanie do pełnienia roli: dziecka, ucznia, obywatela, a później pracownika, odnalezienie dziedziny w której w przyszłości podejmie pracę zawodową. Służba – bezinteresowna, podejmowana w celu przyniesienia realnych korzyści dla środowiska działania.