W 1856 wieś urządzono kolonialnie. Przed tym procesem w Grabownicy mieszkało 33 gospodarzy i 11 chałupników. Wieś objęła powierzchnię 1074 mórg, utworzono 33 osoby rolne po 27 mórg, 11 zagrodniczych liczących 2–4 morgi, osadę kowalską, 2 karczmy i osadę leśną o powierzchni 15 mórg. Ustalono wysokość czynszu na 363 ruble 58 kopiejek rocznie i podzielono wieś na Starą i Nową Grabownicę. W 1855 we wsi notowano 44 zagrody i 363 mieszkańców. Adam Zakrzewski w 1887 włączył Grabownicę do grupy południowej wsi kurpiowskich, czyli osad kurpiowskich położonych w Puszczy Białej.
W okresie międzywojennym Grabownica Stara leżała w województwie białostockim, w powiecie ostrowskim, w gminie Poręba. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 wieś zamieszkiwało 330 osób, wszystkie polskiej narodowości i wyznania rzymskokatolickiego. Było tu 58 budynków mieszkalnych. W latach 1925–1954 wieś była częścią miasta Ostrów MazowieckaUchwała Nr VI/10/11/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu ostrowskiego;