Oryginalna wielkość kamienia nie jest znana. Powierzchnia kamienia eksponowana w srebrnej ramie ma wymiary 20×16 cmGlassé (2003) podaje, że wyeksponowana powierzchnia ma wymiary 38 × 28 cm.. Największy z fragmentów ma mieć wielkość daktyla. Pierwotną wielkość kamienia szacowano na przynajmniej 25 × 20 × 20 cm.
Kamień ma nieregularny, owalny kształt z wypolerowaną wskutek dotykania przez miliony pielgrzymów powierzchnią. Barwa hadżaru opisywana jest jako brązowawa czerń lub głęboki czerwonawy brąz, a także jako czerniawy brąz czy czerwonawa czerń. Niektóre opisy wspominają o białych lub żółtych punkcikach przypominających kryształki. Wnętrze kamienia opisywane jest jako szare lub „białe jak mleko”.
Ponadto kamień ma nie tonąć, lecz utrzymywać się na powierzchni wody, co pozwoliło na jego identyfikację dwadzieścia lat po rabunku w 930 roku. Według Elsebeth Thomsen (1980), ani meteoryt żelazny czy kamienny, ani bazalt czy agat nie utrzymują się na powierzchni wody. Meteoryt żelazny nie rozpadłby się na kawałki. Stąd Thomsen zaproponowała teorię, że „czarny kamień” może być szkłem powstałym wskutek uderzenia meteorytu w Wabar, które mogło zostać przyniesione do Mekki przez karawanę.