By móc odróżnić młodsze odmiany herbów od starszych, zaczęto dzielić tarczę na różne sposoby, tak, aby można było umieścić na nich większą liczbę godeł. Z końcem XIV wieku i początkiem XV wieku, powstały otulające tarczę labry. W samym XV wieku, zjawiły się boczne podniesienia. W XVI wieku rozpoczęto praktykowanie sztuki heraldycznej.
Elementy herbu Od najdawniejszych czasów stałe elementy herbu to:
tarcza herbowa; godło; hełm heraldyczny; klejnot.
W Polsce stałym elementem herbu było także zawołanie (proklama, proclamatio), która wyróżniała herb polski od zachodnioeuropejskiego. We Francji oraz na Węgrzech istniał okrzyk bojowy.
Herb może również zawierać:
koronę rangową trzymacze (bestie, zwierzęta lub anioły, wprowadzone dopiero pod koniec XVIII w.) ordery herbowe (nadawane ad personam, czyli za osobiste zasługi, nie mogły być dziedziczone) dewizy herbowe (musiały być nadawane oddzielnym dyplomem) zawołanie wojenne – umieszczane nad klejnotem, charakterystyczne dla herbów szkockich, występujące też we Francji i Anglii. oznaki godności panoplia postument heraldyczny płaszcz heraldyczny, stosowany głównie w herbach królewskich i książęcych. zawój – dwukolorowa skręcona materia zamiast korony, popularna zwłaszcza w zachodniej heraldyce, w Polsce, od XVI w. stosowana głównie w herbach mieszczańskich.