Dzięki nowym serwisom operatorzy mogą zaoferować zbiór usług dodanych, który będzie wyróżniał ich ofertę na tle rynku.

Początki i rozwój standardu Pierwsze udane wdrożenie sieci inteligentnych przeprowadziła w latach 80. firma Bellcore dla amerykańskich operatorów telefonii stacjonarnej. Zaproponowane rozwiązanie stało się standardem de facto, opiera się na nim rozwijany w Ameryce standard Advanced Intelligent Network (AIN).

Równolegle z rozwojem AIN, Sektor Normalizacji Telekomunikacji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU-T) rozwijał standard sieci inteligentnych, którego specyfikacje zawarto w Zaleceniach ITU-T serii Q.1200. Obejmuje on CS-1 (Capability Set – 1), a później kolejne warianty: CS-2, CS-3. Oprócz definicji architektury sieci inteligentnych, głównym celem specyfikacji był protokół sygnalizacyjny używany przez poszczególne jej elementy do komunikowania się z siecią telekomunikacyjną i ze sobą nawzajem – Intelligent Network Application Part (INAP) w ramach Systemu Sygnalizacji nr 7 (SS7). Obecnie rozwiązania AIN i proponowane przez ITU zbliżają się do siebie w sensie oferowanych możliwości i sposobów ich implementacji.